(பித்தாக்கினாயே….)

தாபம் என்னை தகிக்கின்றதே…
தாளாமலே துடிக்கின்றேனே…
பாபம் ஏதும், நான் செய்தேனோ?−
பரந்தாமனே, நீ சொல்வாயோ?..

உன்னோடு சம்பந்தம் உண்டானாலே−
என் வாதை, எனை நீங்க வழி தோன்றுமே!
உள் ஓடும் என் எண்ணம் புரியாதோடா?
கல் நெஞ்சம், உனக்கினியும் கரையாதோடா?

உருகும் எந்தன் பெண்மையுமே உன்னாலேடா!
பெருகும் எந்தன் கண்ணீரில், உன்
பெயர் காணடா!
தருகின்ற சுகம் மறைத்து, நீ போனாலுமே−உன்
திருவடியின் தீர்த்தம் உண்டு, உயிர் மீள்வேனே!!

(மாரன் அம்பு மாறலாமோ?…)

இலக்கில்லாமல் எய்யாதீர்−
இளம் சிறார்மேல் தொடுக்காதீர்;
விளங்காது போகுமிவர் எதிர்காலம்;
வேதனையே காண்பாரே, இவர் எக்காலும்!

ஒரு தாரம் இருப்போரை வறுத்தாதீர்;−அவர்−
மறு தாரம் கொள்ளவே வைக்காதீர்!
பெரும்பாவம் செய்யும் அவரில்லமதிலே−
உறுத்தாதோ ஊழ்வினையாய், துயர் பரவி?

கல்லே ஆனாலும் கணவன் என்பார்; அந்த
கற்பரசிகளை நீர் கலைக்காதீர்;
கலியின் கொடுமையாய், அவர் மனம் நுழைந்து−
வலிய, அவர் வாழ்வையே வதைக்காதீர்!

வம்புகள் இல்லாத பாதையிலே−உமது
அம்புகள் செல்லட்டும், அழகாக!
அல்லல்கள் விளைக்காத இலக்குகளில்−
அன்பை நீர் விதையுங்கள், உம் அருளாக!

( ஶ்ரீக்ருஷ்ண யாத்ரா − 12 )

இப்படி இசைத்துக் கொண்டே, ராதையோடு, கோபியர் அனைவரையும், ஒரே க்ஷணத்தில் அசைத்தும் விடுகிறான், நம் கண்ணன்..

ஊன் உருகி, உயிர் உருகி,
நான் கருகி, நலம் பெருகி…

ஆஹா, இந்த கோபியர் செய்த பாக்யம் தான் என்ன?…

ஹே தீனதயாளா, நீ மனது வைத்தால்.. இந்த பாபியையும், உனது நிர்ஹேதுக க்ருபையால் (ஆராயாது பெருகும் அன்பு − காரணமில்லாத கருணை) ஒரு கோபிகையாக, மாற்றலாமே.. அரற்றியது மனது….அது, அச்சுதன் செவி வீழும் வரையில், ஆறி இருக்க மறுத்தது நெஞ்சம்…

இதோ…உபரியாக, மேலும் ஒரு தகவலும் கிடைத்தது. இந்த மரங்களுக்கு, கண்ணன் காலத்திலிருந்தே, யாருமே நீர் வார்ப்பதில்லையாம். எல்லா மரங்களின் தண்டுப்பகுதியும் காய்ந்தாற் போல காணப்பட்டாலும், மேலே பசுமையாகவே காட்சியளிக்கிறது. “இது எப்படி ஸாத்யம்?” என்ற கேள்வி வரலாம். கண்ணனின் அமுதம் உண்டபிறகு, வேறு என்ன தேவை இருக்கப் போகிறது?..

இப்படி, எல்லாக் காட்சிகளையும் உள்வாங்கிக் கொண்டே பயணித்த போது, பரிமளித்து எதிரே நின்றது, “ரங்க மஹல்”.. இதன் சிறப்பு, நம்மை சிலிர்க்க வைக்கிறது.. இது பெல்ஜியத்திலிருந்து, தருவிக்கப்பட்ட, முழுதும் கண்ணாடியால் ஆன எம்பெருமானின் பள்ளியறை. புத்தம்புது மலர்களாலேயே அலங்கரிக்கப்பட்ட மெத்தை, நிதமும் அவனுக்கென, இவ்விடத்தில் ப்ரத்யேகமாய் தயாரிக்கப்படுகிறது. இங்கு ராதையோடு, எம்பெருமான் இரவில், ஏகாந்தமாய் இருக்கிறானாம். அவனும், ராதையும் சாப்பிடுவதற்காக, கொஞ்சம் லட்டு, ஒரு குடுவையில் தீர்த்தம், இரண்டு பல் துலக்கும் குச்சிகள் எல்லாம் அந்த மெத்தையின் அருகே வைத்துவிட்டு, கதவை தாழிட்டுக் கொண்டு, பூஜாரி வெளியே வந்துவிடுகிறாராம்.

காலை அங்கு சென்று பார்த்தால், மலர் படுக்கை கலைந்து கிடக்கிறது. அதில் இருவர் படுத்தெழுந்ததன் அடையாளம் காணப்படுகிறது. சாப்பிட்ட லட்டின் உடைந்த துகள்கள் இருக்கின்றன. குடுவை நீர் காலியாகி இருக்கிறது. பல் தேய்க்க வைத்த குச்சியில் ஈரம்..

அவன் நெஞ்சில் ஈரம் இருப்பதால் அல்லவா, நாம் அவனுக்காக ஆசையாக வைத்ததை எல்லாம் அங்கீகரித்திருக்கிறான்.. இதுவல்லவா, பெரும் பாக்யம்!…
இப்படி அவன் தேவியோடும் கோபிகைகளோடும் ஏகாந்தமாய் ஒவ்வொரு இரவையும், இவ்விடத்தே அனுபவிக்கிறான். அதனால் நிதமும், இருள் கவியத்துவங்கும் அந்நேரம், மனிதர்கள் மட்டுமின்றி உள்ளே சுற்றித் திரியும் குரங்குகளிலிருந்து, அந்த இடத்திற்கு மேலே பறக்கின்ற பறவைகள் வரையிலுமாக, மொத்த உயிரினமும் அந்த ஸ்தலத்தை நீங்குகின்றன. கண்ணன், ராதை, கோபிமார்கள் அனைவரும், இரவு முதல் விடியல் வரை, இன்றுவரையிலும், அங்கே ராஸக்ரீடை செய்வதால்!
இது க்ருஷ்ண ஸங்கல்பத்தினால் வந்த ஏற்பாடு போலிருக்கிறது!!

இவ்விடத்தைச் சுற்றி, பெரிய சுவர்கள் மதிலாக இருக்கின்றன. இதற்கு வெளியே வசிக்கும் மக்கள் சிலர், இரவு நேரத்தில் இங்கிருந்து குழல் ஓசையும், நடனமாடும் போது எழும்பும் தாளத்துடன் சேர்ந்த சலங்கை ஒலியும் கேட்பதாகச் சொல்கின்றனர். ஆனால், இவர்கள் அனைவரும், அந்திநேரத்தின் ஆரத்தி நேர மணியின் போது, தத்தமது இல்லங்களின் ஜன்னல்களை அடைத்து விடுகின்றனராம். என்ன ஒரு க்ருஷ்ண ப்ரேமை!

இந்த ஓசைகளைக் கேட்பதற்காகவேனும், அடியேன் குடில், அருகே அமைந்திருக்கலாமே..
இப்படி எத்தனை எத்தனையோ எண்ணக் குவியல்களை சுமந்து கொண்டு, வெளியே வரத்துவங்கிய போது, சில சமாதிகள்(?) தென்பட்டன..

அது என்னவென்று விசாரித்த போது, இந்த நிதிவனத்தின் மர்ம முடிச்சுக்களை அவிழ்க்கிறோம் என கங்கணம் கட்டிக் கொண்டு இறங்கிய சில நபர்களுக்குக் கிடைத்த பரிசு அது என்பதும் தெரிய வந்தது. உடன் வந்த வழிகாட்டி உபரியாக ஒன்றும் சொன்னார்.. இங்கே ஒரு வடநாட்டவர் ஒரு நாள் இரவு தங்கி இருந்திருக்கிறார்.. அடுத்த நாள் காலை வந்து பார்த்த போது, அவரது உயிரற்ற உடலருகே ஒரு காகிதத்தில் அவர் எழுதியிருந்தது காணக் கிடைத்தது…;
“ஹா…யஹாங்…” (ஆம், இங்கே…)

எங்கும் நிறைந்தவனை, ஆராய நாம் யார்?..

எம்பெருமானே, அடியேனுக்கு இது போன்ற கு(இ)ருட்டு எண்ணங்கள் உன் விஷயத்தில் குறுக்கே புகாமல், நீயே, உவந்து அடியேனை வந்து ஆட்கொள்ள வேணுமே….
செய்வாயா?… செய்வான்…

இந்த த்ருட விஸ்வாஸமே சாதித்துக் கொடுக்குமே…

(ராதேக்ருஷ்ணா..)

இனி, அவன் அனுஸ்மரணையே, நித்ய யாத்திரையாய், இந்த ஆன்மா செய்யட்டும்..
இந்த பதிவுகளில், அடியேனது சிற்றறிவிற்கேற்ப, என்ன என்ன அனுபவித்தேனோ, அதையே பகிர்ந்தேன். குற்றம், குறை இருப்பின் பெரியோர்கள் பொறுத்தருள்க.. மற்றபடி, அடியேனோடு, பெருந்தன்மை மிகுதியால் கூடியிருந்து குளிர்ந்த ஒவ்வொருவருக்கும், அடியேனது க்ருதக்ஞையைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்… ராதேக்ருஷ்ணா.. அடியேன்…

( ஶ்ரீக்ருஷ்ண யாத்ரா −11 )

இப்பொழுது நாம், எத்தனை முறை பார்த்தாலும், அலுக்கவே அலுக்காத ஓர் இடத்திற்குப் பயணப்படுவோம்..!
அந்த இடத்தை மட்டும் ஒரேயொரு முறை தரிசனம் செய்து விட்டீர்களேயானால், வெளியே வரவே மனமிருக்காது.. அவஸ்யம் நாம் இவ்விடத்தை விட்டு வெளியே போய்தான் ஆகவேண்டுமா என்ற எண்ணம் ஏற்படுவதை நம்மால் தவிர்க்கவும் இயலாது. அந்த சூழ்நிலையே நம்மில் கோபிகைகள் ஸகிதமான கண்ணனை, கண்முன்னே நிறுத்தி விடும்.

ஏகாந்தமான அந்த இடம் “நிதிவன்” என்றழைக்கப்படுகிறது.
இங்கே கண்ணன் பதினாயிரம் கோபிமார்களுடன் ராஸக்ரீடை செய்தானாம். எண்ணிக்கையில் அடங்கா எத்தனை சிறு மரங்கள்.. அத்தனையும் கோபியராம்.. அதனால்தானோ என்னவோ, இந்த சிறு மரங்கள், எல்லாம் கச்சிதமான அளவில் காணப்படுகின்றன போலும்! இரவு நேரத்தில் இந்த மரங்கள் கோபியராக மாறி, தனித்தனி க்ருஷ்ணருடன் ராஸக்ரீடை செய்கின்றனவாம்! இந்த சிறு மரங்களின் கிளைகளெல்லாம் ஒன்றொடு ஒன்று பின்னிக் கிடக்கின்றன. ஒரு வேளை கண்ணனொடு, பின்னிப் பிணைந்த நிலையிலேயே விடிந்துவிட்டது(!) போலும்! இனி, அடுத்த இரவு வரை, உறவில் உறைந்த நிலையோ?…

தனித்தனியாக அவனொடு சுகம் அனுபவித்தது போக, இரண்டு இடங்களில், ஒரு சிறிய அரங்கம் போன்ற பளிங்கு மேடையையும் காணமுடிகிறது. இங்கு, கண்ணன், அத்தனை கோபிமார்களையும் அழைத்துக் கொண்டு வந்து, நிலவொளியில் நாட்டியம் செய்வானாம்!

ஏங்கி, இளைத்தே விடுகிறது மனது..
என்னை மறந்தாயா, இல்லை மறுத்தாயா? என அவனிடம் தர்க்கித்து நிற்கிறது நெஞ்சம்..

விழியோரம் கண்ணீர் எட்டிப் பார்க்கும் போது, வைகுந்தனின் சமீபத்தை, ஒரு நொடி, ஒரேயொரு நொடி, உணர முடிகிறது..

சட்டென்று அந்த காட்சி..

மகுடத்தை அலங்கரிக்கும் மயில்பீலி..

உவமானம் சொல்லி அவமானப்படுத்த முடியாத, பேரெழில் வதனம்..

காதல் கொப்பளிக்கும் கண்இணைகள்..

மயக்கும், மந்தஹாஸப் புன்னகை தவழும் அதரங்கள்…

மகரகுண்டலங்கள் அணிந்த செவிகள்..

அழகை, அவனிடம் பெற, அணிவகுத்த பல விதவிதமான ஆபரணங்கள்..

எழில் மேவும் வனமாலையை ஒட்டிய அடர்த்தியான துளஸி மாலை, சேர்ந்து தவழும் மார்பு..

பரந்து விரிந்த “பார், பார்” எனும் தோள்கள்..

நீண்ட நெடிய கரங்கள்..

இடையில் இளைப்பாறும் பீதாம்பரம்..

காந்தமாய் இழுக்கும் கழலிணைக் கமலங்கள்..

இதுவெல்லாம் போதாதென்று, இரு கரங்களின் தீண்டுதலோடு அதர அமிழ்தையும் தட்டிப்பறித்த அந்த வேங்குழல்.. இப்பொழுதும், தப்பாது அவன் திருக்கரங்களில்.. இதோ, பொழிகிறானே, தேவ கானம்…

சற்று அமருங்கள்.. நாமெல்லாருமே ரசிப்போமே….

கண்ணன் இ(அ)சைப்பான்…)

(ராதேக்ருஷ்ணா..)

( ஶ்ரீ க்ருஷ்ண யாத்ரா − 10);

ஒரு ஐந்து தலை பாம்புக்கு அஞ்சக்கூடியவனா, இந்த அச்சுதன்! ஆயிரம் தலை அரவை, அணையாக்கி அரிதுயிலும் மாயவனுக்கு, அந்த மாதவனுக்கு, இந்த காளிங்கன் ஒரு கட்டெறும்பு தானே! இதை அறியாமல், தன்னைப் பெரியவனாய் ப்ரமித்து வருகிறான் அவன். பெரியோன் யாரெனக் காட்டுகிறான் இவன்….

“யாரடா நீ” என தலைத் தூக்கிப் பார்க்கிறான் அவன். தூக்கிய தலை மீதே பதம் வைக்கிறான் இவன்.

“ஐந்து” தலை இருக்கடா எனக்கு என்று அவன் துள்ள…
“அஞ்சுதலை” அறியாதான் நானடா என இவன் சொல்ல…

“ஆறுதலை”த் தேடிக் கொள்ளடா நீ! என்றவாறே விஷக்காற்றை, அவனுமிழ…

“தேறுதலே” என் திருவடிதானடா இனி உனக்கு, என இவனுரைக்க…
(எண்சாண் உடலுக்கும் சிரசே ப்ரதானம்..அந்த சிரசுக்கும், அவன் திருவடிதானே ப்ரதானம் என்பதாய்…)

ஆஹா, தனியொரு அரங்கமே தேவை இருக்கவில்லை..

அரவின் ஐந்து தலைகளை, ஐந்து கால் மண்டபமெனக் கொண்டு ஐயன் ஆடுகிறான்..ஆடுகிறான், ஆடிக் கொண்டே இருக்கிறான்..
விண்ணோர் அனைவரும் வியந்து நோக்கிய வண்ணம்..
மூன்று பகல், மூன்று இரவுகளாய், அடியேனுடைய கண்ணனின் பிஞ்சுப்பாதம், அவன் சிரமாடியதாம்….(பாதம் வலிக்குமேடா, பிடித்து விடவா?..)
அடியவர் வலியை, தன் வலியாய் ஏற்று, தன் “வலி”யால் அவனை வீழ்த்துகிறான்…

தகதிமி தகதிமி தா

தத்தளிக்க தத்தளிக்கவே…

தோம் தோம் தரிகிட தோம்..

தளிர்பாதம் நின்றாடுமே..

தாம்தீம் தகதிமிதா…

பார், பார், அதிசயம் பார்…

தோம் தோம் தரிகிட தோம்..

பாம்பினி மன்றாடுமே…

ஆடலுடன், பாடலும் தானே… புல்லாங்குழலில் இசை மதுரமாய் நிரம்பி வழிகிறதாம்.. காளிங்கன், அவ்விடத்தை விலகுவதற்கு முன்னமே, கண்ணனின் இசை எனும் மதுரத்தால் அந்த நீர் சுத்தியானதாம்.. சுற்றியுள்ள மரம் செடிகளெல்லாம் பசுமை பாய்ந்ததாம்!

இனி தனக்கு இங்கிடமில்லை என்றுணர்ந்த காளிங்கன்,
காலம் தாழ்த்தினால் தனக்கு உயிருமில்லை என்று புரிந்து கொண்டான். ஆமாம்…உயிருக்கு அவனும் மன்றாட, அவன் மனைவிமாரும் மன்றாட..
இவன் மனம் மாறுகிறான்..
“இந்த இடம் விட்டு நீங்கி நீ சமுத்திரம் அடை” என்ற கண்ணனின் கட்டளையை சிரமேற்கொண்டு, தரம், நிரந்தரமாய் மாறுகிறான்..
தன் சகாக்களின் மூர்ச்சையைத் தெளிவித்து மகிழ்கிறான் இவன்.

இவையனைத்தையும் சொல்லிக் கொண்டே, அந்த வ்ருக்ஷத்தை, ப்ரதக்ஷிணம் வந்தால், ஒரு அழகிய கும்பம்(குடுவை/சொம்பு) போன்ற ஒரு அமைப்பு, நமது கைகளுக்கு எட்டாத உயரத்தில் தெரிகிறது. அது, காளிங்கன் கருடனிடமிருந்து, அபகரித்து வந்த அமிர்தகலசமாம். நித்தமும் காளிங்கன் அதிலிருந்து கொஞ்சம் அமிழ்தை எடுத்துப் பருகியே, அவ்வளவு பலவானாக இருந்தானாம்! (இந்த கலசத்தை அடியேன் இணைத்துள்ள படத்தில் உற்று நோக்கினால், புரிந்து கொள்ளலாம். அடியேனுக்கு அவ்விடத்தை சிவப்பு வட்டமிட ஆசை. ஆனால் அது தெரியவில்லை. மன்னிக்கவும்..)

காளிங்கன் இந்த இடத்தை விட்டு நீங்கிய பிறகு, கண்ணன் அடிக்கடி தன் சகி ராதையுடன், இந்த மரத்தின் கிளைகளில் அமர்ந்து கொண்டு, அவளுக்காக வேணுகானம் இசைப்பானாம். அவன், அந்த வ்ருக்ஷத்தின் அடர்ந்த கிளைகளிடையே, ராதையோடு அமர்ந்து கொண்டு, தன் திருஅதரத்தால், நொடிக்கொரு முறை, “ராதே, ராதே” என்று அழைத்து ஸரஸமாடியதெல்லாம், அந்த வ்ருக்ஷத்திலே பதிந்துள்ளது என்று அந்த பூஜாரி காட்டிக் கொடுத்தார்.
சற்று ச்ரமப்பட்டு, குனிந்துதான், அவ்விடம் போக வேண்டியுள்ளது. அங்கு பார்த்தால், இதுவென்ன அதிசயம்?, “ஸ்வயம்பு” என்பார்களே, அது போல, வ்ருக்ஷத்தின் தண்டே, “ராதே, ராதே” என்ற எழுத்துக்களாய் அமைந்திருக்கிறது…
கண்ணனின் ஸ்வாஸம், வாஸம் எல்லாமே அந்த ராதையிடம் தான் என்பதை சொல்லவும் வேண்டுமோ?..

(கண்ணன் வருவான்…..)

(ராதேக்ருஷ்ணா..)