​(87) நாச்சியார் மறுமொழி…

உருகி, உருகி, உள்ளம் தவிக்குதே−

உன் பார்வை வேண்டி, மனம் மறுகுதே;

பெருகிடும் விழிநீர், பாதை மறைக்குதே−

பாவையுன் நெஞ்சமோ, எனையே மறுக்குதே!
கனத்த இதயமாய், காலமும் போகுதே−

மனத்தே உன் நினைவுகள், எனையே வாட்டுதே;

இனம் புரியாமலே, இதயமும் ஏங்குதே−பெரும்

தனமிழந்ததாய், துயரமும் சூழுதே!
அன்று உன்னுடன் நெஞ்சமும் சென்றதே−

இன்று வரையிலும் திரும்பிடக் காணேனே;

என்று உனது மனம், இரங்கிடுமோ, சொல்,

என்று உனது வாசல்  திறந்திடுமோ, சொல்;
ஒரு முறையேனும், என் முகம் நோக்கு−

உருகியே நிற்கும், என் நிலை நோக்கு;

தருகின்ற துன்பமே, போதுமென்றாக்கு−

மருந்தாய், உனைத் தந்து, என் நோய் போக்கு!!

​(86) நாச்சியார் மறுமொழி..

இத்தனை கோபம்,  என் மேல் எதற்கு?

என் முகம் பாரடியே;

பித்தனாய் உன் முன், நின்றான் கண்ணன்−

பேசுவாய் நீயடியே!
உன்னை அன்றி வேறோர் உறவு, 

எனக்கும் ஏதடியே?

என்னைத் தந்தேன், உன்னவனாக..

ஏற்றுக் கொள், ப்ரிய சகியே!
உன் இரு விழிகளில் நீரைக் கண்டால்,

என் உள்ளம் வெடிக்குதடி;

மண்ணில் விழுந்த மச்சம் போல, 

என் மனம் துடிக்குதடி!
தனிமைத் துயரம் இனி இல்லை என்றே,

தமியேன் வந்தேனடி;

இனிமையாக இணைவோம் நாமே−

ஏக்கங்கள் ஏதுக்கடி?
கண்மணியே நீ, மன்னிக்க வேண்டும்;

கண்ணனும் பாவமடி;

தண்மையான திருக்கரம் எதற்கு?

என்னை நீ அணைப்பாயடி!

​(அணுவிலும், உனை அறிவேனே..)

உருவம் மாறி வந்தாலும், 

உன்னை நானோ அறிவேனே;

உருகுகின்ற உள்ளமிதில்,

உவகையின் சுவடாய் உணர்வேனே!
கரங்கள் என்னைத் தீண்டுகையில்,

காதலின் மென்மையை சுகிப்பேனே;

கள்வனாய், எனை நீ திருடுவதை,

கண்களை மூடி நான் களிப்பேனே! 
உதடுகள் வாளாதிருந்தாலும்,

உன் உள்ளம் பேசிட, கேட்டிருப்பேன்;

ஒவ்வொரு நொடியுமே உன்னை நான்,

விழி மூடாதே பார்த்திருப்பேன்! 
நினைவால் நீ என்னை அணைப்பதெல்லாம்,

நெஞ்சம் நன்றாய் உணர்கிறதே;

நீயாய் இயம்பாதிருந்தாலும்,

நங்கை மனம், அது அறிகிறதே!
செம்புலப் பெயல் நீர், அது போலே,

சேர்ந்தேன் உன்னை சிந்தையிலே; இனி,

செந்தாமரையாய் நான் அலர, என்−

சூரியனே, நீ உதித்திடுவாய்!

​(நவராத்திரி… சுபராத்திரி….)

தேவியர் மூவரும் தேடி வந்து,

திருவருள் பொழியும் நேரமிது;

மேவிய வல்வினை மாள வைத்து,

மங்கலம் சேர்க்கும் வேளையிது!
அழகியர் மூவரும் அமர்ந்திடவே,

அகங்களை ஒளிர வைத்திடுவோம்;

பழகிய இடமாய் அவருணர,

பாங்குடன் சீரும் செய்திடுவோம்!
மனத்தினில் ஒளிந்த மாசகற்றி,

முதல் படியதுவும் அமைத்திடுவோம்;

இரங்கிடும் உள்ளம், அதுவே தான், 

இருக்கட்டுமே, இங்கு அடுத்த படி!
மற்றவர் மேன்மைக்கு மகிழ்வதுமே,

மூன்றாம் படியாய் ஆகட்டுமே!

நாவால் தீங்கும் இழைக்காமல்,

நான்காம் படியும் ஒளிரட்டுமே!
அசூயை எனும் அழுக்ககற்றி,

ஐந்தாம் படியை பொருத்திடுவோம்;

அன்பால் வாழ்வை நிறைத்து, நாமும்,

ஆறாம் படியை நிறுத்திடுவோம்!
எளிமை என்னும் உயர் நலத்தால்,

ஏழாம் படியை நாட்டிடுவோம்;

எத்துயர் வரினும், இறை விலகேன், என

எட்டாம் படியால் காட்டிடுவோம்!
ஒன்பது துளை உடல் நிலையாமை,

ஒன்பதாம் படியால் உணர்ந்திடுவோம்!

ஒன்பது நாளும், ஒரு நலமாய்,

ஒவ்வொன்றாகச் சேர்த்திடுவோம்!
மலைமகள் மகிழ்ந்திட இது போதும்;

அலைமகள் அமர்ந்திட இது போதும்;

கலைமகள் கனிந்திட இது போதும்;

தேவியர் அருள், இனி பெருக்கோடும்!!
பொம்மை முகங்கள் தொலைத்திடுவோம்;

உண்மையின் தரிசனம் கண்டிடுவோம்;

இம்மையில் வாழ்வை நேர் செய்து,

இறைமையை, அணுவிலும்

அனுபவிப்போம்!!

​(ராதா மாதவம்…)

மலரும் மணமுமாய் 

அமைந்தவரோ? இவர்−

மதியும் ஒளியுமாய்

இயைந்தவரோ?
புலரும் விடியல் 

வேளையதின்

பரிதியின் கீற்றாய் 

புவி வந்தவரோ? 
இவள் அடி பற்றிட,

அவன் மகிழ்வான்;

அவன் சரண் புகுந்திட,

இவள் நெகிழ்வாள்! 
இவனை வேண்டிட, 

அவள் அருள்வாள்;

அவளைக் கேட்டிட,

இவன் தருவான்!
உன் அடியர் எல்லாம்,

என் அன்பர் என்பாள்!

தன் சேயென, அவர்க்கே,

தயை புரிவாள்!
அவள் கழல் நாடும் 

அன்பருக்கே,

இவன் பரிந்தே, நல்ல

இதம் அளிப்பான்!
இருவரின் சரணம் 

பற்றிடவே,

இனி இல்லையென

மாளும் இருவினையே!
வரும் துயரேது நம் 

வாழ்வினிலே?

வளம் சேர்த்திடும் 

அவர்தம் கழலிணையே!