​(ராதையின் நெஞ்சமே…..4)

பூமி சூரியனைச் சுற்றுவது போல்−

என் நினைவுகள் உன்னைச்

சுற்றிச் சுற்றி வருகின்றன!
பல விண்மீன்கள் பரவிக் கிடந்தாலும்,

ஒரே ஒரு வெண்மதியால் மட்டுமே−

வானம் ப்ரகாசிக்கிறது என்பதை,

என்று நீ உணர்வாய்?
ஆயிரம் மணிமாலைகளினால், இந்தக் கழுத்தை

அலங்கரித்துக் கொண்டாலும்,

உள்ளம் உவகை அடையவில்லை; அது−

உன் கைகளை, நீ மாலையாக,

என் தோள் சேர்க்கும் தருணத்தையே,

எதிர்பார்த்து நிற்கிறது!
இந்த கடல் அலைகள், ஏதோ

சொல்லத்துடித்து,

கரையை நோக்கி, ஓடி வந்து,

பின் சொல்லாமலேயே, திரும்பிச் செல்கின்றன;

என் நிலையும், ஏறக்குறைய அப்படித்தான்!!
என்னுடைய வாழ்க்கை எனும் பாடலுக்கு,

உன்னுடைய காதல் ஒன்றே, 

ஏற்றதொரு ராகம் என்பதில்,

உனக்கு ஐயம் ஏதும் உளதா?
வசந்தத்தின் வரவில், மற்ற பறவைகள்

மகிழ்ந்திருக்கும் போது, 

இந்தக் குயில் மட்டும், எதற்காக, 

சோகமாகக் கூவுகிறது?
உலகமே உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் போது,

இந்த நிலா மட்டும், ஏன் தூக்கமில்லாமல்,

இப்படி தனியே தவிக்கிறது?
சூரியன் மறைகிறதே என்று அழுதழுது,

இந்த அடிவானம், இப்படி

சிவந்து காட்சி அளிக்கிறதே!
நிலவில்லா நீல வானம் இருட்டிக் 

கொண்டிருப்பது போலவே,

நீயில்லா என் உலகமும், 

சோபை இழந்து இருக்கிறது!
மழை பொழிந்து முடிந்த பின்னும்,

மர இலைகளிலிருந்து கீழே விழுகின்ற

நீர்திவலையின் சிலிர்ப்பாய்,

நீ சென்றபின்னும், உன்− 

நினைவுகளின் ஈரத்தில்,

என் மனம் இன்னமும் சிலிர்ப்படைகிறது!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s