​(கண்ணன் மன நிலையை தங்கமே தங்கம்….1)

என் மூச்சுக் காற்றுக் கூட, உன்

அன்பைத் தான் யாசிக்கிறது, என்பதை, உனக்கு நான் எப்படி புரிய வைப்பேனடி?
“பெண் மனம்” புரியவில்லையா, என்று நீ பிதற்றுகின்ற போதெல்லாம், இந்த ஆண் படுகின்ற அவஸ்தைகள் அனைத்தும், எங்கோ அடிபட்டு போய்விடுவதாய், நான் உணர்கிறேன்!
உனக்கென்ன, உனை நினைந்து நெஞ்சம் உருகுகிறேன், மனம் மருகுகிறேன், என்றெல்லாம், அழகாகச் சொல்லி விட முடிகிறது.. ஒரு ஆண்மகனாய், என் மனம் திறப்பதற்கு இருக்கின்ற தடைகள், உனக்கெங்கே புரியப் போகிறது?
உன்னைக் கண்ட நாள் முதலாய், நான், இந்த ஈரேழு புவனங்களின் பொறுப்பை, பெரும் இடையூறாகத் தான் கருதுகிறேன்!
ஒரு நிமிடத்தில், நீ சொல்லி விட்டாய், நான் 

கல் நெஞ்சன் என்று!  இந்த கல்லுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் ஈரம், உன் கண்களில் படாது போனது, எனது பாவமே!
உன்னை நான் பிரிய நேரிடுகிற போதெல்லாம், உன்னை அணைத்து, உன் வாசம் சுமந்த,  என் இரு கரங்களின் நறுமணமே, எனக்கு உணவாகிறது, என்பதை நீ அறிவாயா?
கல்யாணியில் கரைய விடத் தான், நானும் ஆசையுடன் வந்தேன்; ஆனால், நீயோ முகம் கொடவும் மறுத்து, என்னைக் குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்தி, பெண்ணாய் உன்னை, நிலைநாட்டிக் கொண்டாய்!
என் விழியில், உன் மீது நான் கொண்ட காதல், ப்ரகாசிப்பது, உன் கண்களுக்கு அகப்படவில்லையா?
எனக்காக நீ ஏங்கியவற்றை, அழகாக, விளம்பரப் படுத்திக் கொண்டாய்! உனக்காக,  உருகியதெல்லாம், நான், என் உள்ளத்திலேயே, புதைத்துக் கொண்டேன்!
இந்த உலகத்திற்கு, நீ என் மீது கொண்டுள்ள காதல், ப்ரமாதமாகத் தெரிகிறது…

ராதையின் மீது கண்ணன் கொண்டுள்ள மையல் மட்டும், மறு பரிசீலனைக்கும், ஆட்படுத்தப் படாமல், அப்படியே, ஒரு ஓரமாய் இருக்கிறது!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s