(லயம் மறந்த சுயம்..)

காரிருள் அன்றோ, அன்னையின் கருவறை?
பேரிருள் அதனினும், பார் எனும் பெருஞ் சிறை!
வேரை விடுத்து வெளிவந்த நாளாய்−
நீரை விடுத்த மீனும், நானாய்..!

பெற்றவர் பாதியில், பிரிந்தே சென்றார்;
உற்றவர் என்று, ஓரிருவர் வந்தார்;
மற்றவர் எல்லாம், மனம் போல் நடந்தார்;
பற்றிடும் கரமதோ, கானல் நீராய்!

களித்திடத் தானே, வாழ்விது என்றார்;
தெளிந்திட நேரம், பின்வரும் என்றார்;
உளியால் உடைத்த பாறையின் துகளாய்−
எளிதாய் கரைந்தது, காலமும் வெகுவாய்!

விழித்துப் பார்த்திட நேரமும் இன்றி,
அழுத்திய சுமையில் அடங்கிய பிறவி−
பழியாய் சொல்லுது காரணம் பலதும்;
வழியும் நாடாது, அலையுது இன்னமும்!

லயம் காணவியலா நிலையும் கடந்து,
வயப்பட எண்ணினால், வாய்க்குமோ மருந்து?
நயந்திடும் நேரம் இனி எதுதான் என்று−
சுயம் சிந்திக்குதே, விளிம்பில் நின்று!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s