(மருந்தாய் வா, மணிவண்ணா..)

கணுவொடு கரும்பை எழுதும் போதே,
காதல் இறைவன், கணை தொடுத்தானே;
அணுவையும் ஆண்டு, அகத்துளே நிறைந்த−
அச்சுதன் தனையே வெளிப்படுத்தினனே!

தூரிகை ஆனது மயிலின் இறகாய்;
தூமனம் போனது அவன்பின் நிழலாய்;
காரிகை விழி முன் கரியவன் உருவம்−
காதலால் விரிந்தது, கனலின் சுகமாய்!

பெண்மையின் ஆசைகள் வெண்ணையாய் திரண்டு−
புனிதனுக்கானதே, நிவேதனப் பொருளாய்;
உண்மையை உணர்ந்த உத்தமன் அவனும்−
உறுதி தளர்ந்தே, தான் உருகுவானோ?

எரிக்கும் தாபம், துடிக்கும் மோகம்−
எண்சாண் உடலிலும், ஏதெதோ யாகம்!
அரியும் அமைத்தான், ஆறவும் விசிறி−
அவன் குழல் பீலியின், வாசமே உதறி!

ஈதெல்லாம் ஆகுமோ, இவள் நோய்க்கு மருந்தாய்?
மாதவன் மடிதானே, மனரணத்துக்கு அருந் தாய்!
ஆதலால் வந்திடு, அச்சுத, விருந்தாய்!
அபலையும், உனக்கன்றி, ஆருக்கோ சரிந்தாள்?..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s