​(மயக்குதே, உம் அழகு…)

பளிங்குனாலே செஞ்சு வச்ச சோடி பாருங்க;

பார்க்கும் போதே தன மறக்கும் நெலயும் ஏனுங்க?

பொன்னும் பூவும் அழகில்லயே இவரு முன்னாலே−

போத ரொம்ப நின்னு ஏறுதே, இவர கண்டாலே!
தலைய சாச்சு குழல ஊதி,

அவனும் நின்னாக்க−

இடைய சாச்சு, இங்கிதமா

இவளும் அசையறா;

நெலயில்லாம என் மனசோ 

கெடந்து தவிக்குது; இவங்க

நளினம் கண்டு நெஞ்சு−

கிறங்கி போகுது!
பாக்க வந்த என் கண்ணுல

ஏதும் குத்தமா?

பாக்காத நகந்தாக்க,

காலம் நிக்குமா?

போட்டி போடும் இவரழகு,

பேச்சில் சிக்குமா?ஒரு −

போர்வையால நானும், இவர

மறச்சு வெக்கவா?

​(உன்னவளாய்….)

கண் இரண்டும் அசைய, அசைய−

காதல் கொண்டு நீ நோக்க,

கன்னி, தோற்றுப் போகிறேன்;

கால நேரம் மறக்கிறேன்!
கை விரல்கள் அசைவினிலே,

கனியும் அந்த இசையிலே,

கிறங்கி நானும் போகிறேன்; உன்

கீதமாய் எனை தருகிறேன்!
அதரம் அசைந்து, என் பெயரை−

நீ உச்சரிக்கும் வேளையில், எனை

அழகாக அறிகிறேன்;

அதற்காகவே வாழ்கிறேன்!
இதயம் அசைந்து என்னை நீயும்,

உன்னுள்ளே உள்வாங்க,

உன்னில் என்னை உணர்கிறேன்;

உன்னவளாய் உறைகிறேன்!!

​(கரும்பும் கசக்குமோடி?…)

ராதை:−
உன் மூச்சுக் காற்றை உள் வாங்கி,

என் புல்லாங்குழல் பூத்து விட்டதடா;

ஏழை என் நிலை என்ன சொல்ல?

ஏதும் வார்த்தை இல்லையடா!
கண்ணன்:−
குமரி உனைக் கண்ட பின்னாலே,

கண்ணனே, பூவாய் மலர்ந்தேனடி; உன்

கண்ணெனும் கணையை நீ எய்தி, அதை−

கொய்திட துணிவதும் சரியோயடி?
ராதை:−
உந்தன் ஒளியை ப்ரதிபலிக்கும்,

வெண்மதி தானடா, என் வதனம்!

எந்தன் பிழை இதில் ஏதுமுண்டோ?

உன்னால் தானே, இது எதுவும்!
கண்ணன்:−
அசைத்துப் பார்க்கிறாய், உன் அழகால்;−

அதில் ஆட்டம் காண்பதும் என் தவறா?

இசைக்கவும் மறந்து போனதடி; 

இந்த குழலும் ஊமையே ஆனதடி!
ராதை:−
நம் குழல்களின் மௌனமும், இங்கு நல்லதடா;

நம்மை ஒருவரும் அறியாரடா!

நானும் நீயும் தனிமையிலே,

நாளெல்லாம் இனிமையை உணர்வோமடா!
கண்ணன்:−
கன்னி, உன் மொழி,  கனி மொழியாய்,

கண்ணனும், இனியே கொள்வேனடி!

காத்திருப்பேனோ, ப்ரிய சகியே?

கரும்பும் கசக்குமா, என் கண்மணியே??..

​(ராதா க்ருஷ்ண ஸம்வாதம்..)

ராதை:−
அழைத்தவுடன் இன்று வந்து விட்டாய்;

ஆனது என்ன பரந்தாமா?

பிழைக்கட்டும் பாவம் பேதை என்றா,

பகலில் நிலவாய், நீ வந்து விட்டாய்?
கண்ணன்:−
நாளும், பொழுதும் உன் நினைவினிலே,

நானோ காலம் தள்ளுகிறேன்;

நங்கை நீயோ, என் நிலையை

ஏனோ, நம்பவும் மறுக்கின்றாய்!
மனதில் நினைத்தாலும், போதுமடி−

மங்கை உன் முன் வந்திடுவேன்;

கனவிலும் உன்னுடன் இருப்பவன் நான்−

காதலி உன் குரல் செவி வீழாதோடி?
ராதை:−
கண் முன் நடப்பது உண்மை என்றா,

கிள்ளி என்னையே பார்க்கின்றேன்;

கண்ணன் குரல் என்

கற்பனையோ,

கன்னி என்னையே கேட்கின்றேன்!
மலையையும், மரங்களும் சாட்சி வைத்து, இனி

மாதவா, என்னுடன் பேசிடு நீ;

இலை, இலை, அது நான்

சொல்லவில்லை−

என்று, என்னையும் ஏய்ப்பதில் வல்லவன் நீ!
கண்ணன்:−
ஐயம் என்பது வியாதியடி;

அது, அன்பே உனக்கும் வரலாமோடி?

மெய்யன் நான் ரொம்ப பாவமடி; இந்த

மேதினியில் எனக்கென்றும் நீயேயடி!!

​(3) பாதுகையாய் ஆவேனோ?…

பாதாளம் அளந்தாயே,

பதும பதம் பரிதவித்ததோ?

ஆகாயம் பரவும் போது, 

அது அல்லலும் அடைந்ததுவோ?
மூவுலகும் மூன்றடியால்

முகுந்தா, நீ அளந்தகாலை,

மெத்தென்ற உன் பூம்பாதம்,

சக்தியெலாம் தானிழந்ததோ?
எத்தனையோ ஜீவர்கள்,

அத்தனையும் நீ ஆட்கொண்டாய்;

ஒத்தை உயிர் அதிலொன்று,

அத்தன் பதம், உபசரித்ததா?
இத்தனையும் கண்ட பின்னும்,

ஏழை மனம் சகித்திடுமா?

சித்தமெல்லாம் தானுருகி, உன்−

சீரடியே ஏந்தாதோ?
ஒரு நொடியே, உன் பதத்தை,

உவந்து எந்தன் மடி வையடா;

ஒத்தடமே தந்து, உந்தன்−

உறு துன்பம் தீர்த்திடுவேன்!
நடந்து, கடந்து, நீ இங்கு−

அடைந்த வலி போதுமடா;

கிடத்தி என்னை நின் பாதுகையாய், 

துடித்த பதத்திற்கு சுகம் கொடடா!!