​(85) நாச்சியார் மறுமொழி…

கண்ணே, அப்படி பார்க்காதே, இந்த−

கண்ணன் மனது தாங்கலையே;

பெண்ணே, உனக்கென்னை புரியாதா? நான்−

புனிதன் என்பதும் தெரியாதா?
காதல் தோய்ந்திட பார்ப்பாயே−இன்று

காணாமல், அது ஏன் போனதடி?

சோதனை இது என்ன, சொல்லடி நீ−என்

சொர்க்கமே, உன் விழி ஓரம் அன்றோ?
பார்வைப் பரிசுகள் நீ தரவும், அதை−

பொத்தியே வைத்து, நானிருந்தேன்;

யார் கண் அதிலே பட்டதுவோ? இன்று−

யாதவன், யாவுமே இழந்தேனே!
உள்ளம் குளிர, உன் விழியால்−எனை

ஒரு தரமாயினும், நீ நோக்கு;

கள்ளம், கபடம் இல்லாத−இந்த

கண்ணன் கடுந்துயர், நீ போக்கு!
கண்ணும், கண்ணும், கலந்து விட்டால்−இந்த

பெண்ணின் மனமும் மாறிடுமே!

இன்னும் நான் என்ன சொல்வதுவோ?−உன்

கண்ணனின் பிழை தாம் வேறுளதோ?

​(உருகுதே மனம்…)

மூடிய கண்கள் மூடியதாய், 

மூச்சு மட்டும் மெல்லியதாய்,

உயிருள்ள சிலையொன்றழகியதாய்,

உருகி, அருகில் அமர்ந்திருக்க,
இமைகளின் சிறையில், இரு விழி இருக்க,

எதையோ எண்ணி, அவ்விதழ் தவிக்க,

ஈதென்று அறியா, ஓர் உணர்வுந்த,

இதயம் பேசுவதும், இன்னிசையோ?
தரணியும் மயங்கலாம்;

தையலும் மயங்கலாம்;

தானும் மயங்குவது எதனாலோ? இந்த

தடுமாற்றமும், இங்கு எவராலோ?
தாபத்தின் தாக்கம் இது தானோ?

தனிமையின் முகவரி இது தானோ?

தாளாத உணர்வுகள் தடை மீறிடுதோ?

தவிப்பின் அலைகளை கொணர்ந்திடுதோ?
இசையால், புவியும் அசைந்திடுமே;

இவளின் நெஞ்சமே அசையாதோ?

இரு கரத்தால் அவன் அணைத்தாலே,

இதயமும் நழுவியே வீழாதோ?

யானறியேன் பராபரமேயென  

சரணமும் புகுந்திட,

கோன் வருமே, துணை நமக்கு,

கலங்காதே,  என் மனமே!
வீண் அன்றோ ஐயமிங்கு?

வேதனைகளும் சுமை தானே!

தான் ஒழித்து, தாள் வீழ,

தலைக்கனமும், இலையாமே!
எய்த அம்பாய் அவனியக்க, 

இலக்கும் அவனறியானோ?

செய்த வினைப் பயன்

யாவும்,

சேர்ப்பதவனுக்கு முறை தாமே!
சரணடைந்த பின்னாலே,

சஞ்சலங்கள் தீண்டிடுமோ?

அரணாகும் அவன் வாக்கும்,

வெறும் எழுத்தாய் போயிடுமோ?
“மா சுச” எனக் கூறி, அரு−

மருந்தாய் அமைகின்றான்;

மாமாயன் பேர் சொல்லி,

மறு ஜென்மம் தொலைப்போமே!!

(உன்னில் மயங்கணுமே…)

உந்தன் தோளில் நானும்−

சாய்ந்து கொள்ள வேணும்;

எந்தன் விழிகள் இரண்டும்−

மயங்கிச் சொருக வேணும், உன்னில்,

மயங்கிச் சொருக வேணும்!
நீண்ட உந்தன் கைகள்−

என்னைப் பின்ன வேணும்;

நீல மேனி வாசம்−

என்னில் நிறைய வேணும்!
இதழ்களால் என்னை 

புனிதமே செய்து,

இன்னம், இன்னம் என்று, நீ

ஏங்க வைக்க வேணும்;
என்னை இழந்து நானும்−

உன்னில் கரைய வேணும்;

உன்னை என்னில் உணர்ந்து−

மயங்கிச் சொருக வேணும்!  
காலங்கள் தாண்டி, காதல் செய்ய வேணும்;

கன்னியும் உன்னை, கட்டிப் போட வேணும்;

உந்தன் காதல் மனது, என்றுமே எனது,

எந்தன் விழிகள் இரண்டும், 

மயங்கிச் சொருக வேணும்!  உன்னில்−

மயங்கிச் சொருக வேணும்!

​(84) நாச்சியார் மறுமொழி..

என்னிலே அன்று கலந்தாள்…

இன்று, எங்கு அவளும் மறைந்தாள்?

கண்ணிலே வரும் காட்சியெல்லாம்−

கன்னி அவளே நிறைந்தாள்!
பூவையை மனம் நாடுதே−இந்த

பூக்களும், சேதி சொல்லுமோ?

பாவையை உளம் தேடுதே−இந்த

பறவையெல்லாம், போய் சொல்லுமோ?
கண்களில் நீர் பெருகுதே−இந்த

காற்றும், அவளிடம் சொல்லுமோ?

கண்ணனும், படும் துயரெல்லாம்−இந்த

கார்மேகங்கள் கொண்டு செல்லுமோ?
அன்பின் ஆழமே, அவள் அறிவளோ?−இல்லை

அலட்சியம் தான் செய்வளோ?

என்பெலாம் எனக்குருகுதே−இது

ஏதும், அவளுக்கும் தெரியுமோ?
சோர்ந்ததே, என் வார்த்தைகள்−இனி

செய்வதென்ன, நான் அறியேனே..

சேர்ந்திட ஏதும் வழி உண்டோ?−அவள்

சிந்தையும் மாறும் நிலையுண்டோ?
வெண்ணிலா, மெல்லத் தேய்ந்ததே−அது

விண்ணிலே என்று தோன்றுமோ?

என் நிலா, என்னைத் தேடுமோ?−இந்த

பெண்ணிலா என்று கூடுமோ?