( ஶ்ரீக்ருஷ்ண யாத்ரா −8 )

ஶ்ரீக்ருஷ்ணரின் பாத கமலங்கள் கோகுலம், ஆயர்பாடி, ப்ருந்தாவனம் போன்ற பல இடங்களில் பதிந்திருந்தாலும், இந்த இடத்திற்கு மட்டுமே உரிய தனிச் சிறப்பும், பெருமையும் என்ன தெரியுமா? எங்கள் ராதாராணி, க்ருஷ்ணன் இருவரது அங்கங்கள் அனைத்தையும், இந்த பூலோகத்தில், இந்த ஒற்றைய இடம் மட்டுமே ஸ்பரிஸித்து இருக்கிறது.
ஆமாம், ராதையும், கண்ணனும் ஒருவர் மீது ஒருவர், மண்ணை இரு கைகளாலும் வாரி இறைத்துக் கொண்டு, கட்டித் தழுவிய வண்ணம், உருண்டு புரண்டு கொண்டு, புழுதிப் பதுமைகளாக, எழுந்து நின்று, ஒருவரை ஒருவர் கேலியும் கிண்டலும் செய்த காட்சிகளின் அனுபவங்கள் இந்த ஒரு இடத்திற்கு மட்டுமே உண்டான பேறாகும். இப்படி ராதாக்ருஷ்ணரின் ஸர்வ அங்கங்களின் ஸம்பந்தம் பெற்ற இந்த இடத்தின் ஸம்பந்தத்தை நாமும் பெறுவோமா?

வாருங்கள்.. உங்கள் ஸர்வ அவயவங்களும் ராதையையும் க்ருஷ்ணனையும் துளித்துளியாக அனுபவிக்கட்டும்.. நன்றாக, இந்த மண்ணின் மீது படுத்துக் கொள்ளுங்கள்.. “க்ருஷ்ணா, க்ருஷ்ணா” என்று சொல்லிக் கொண்டு இந்தப் பக்கமாக நான்கு முறை உருளுங்கள்.. “ராதே, ராதே” என்று சொல்லிக் கொண்டு அந்தப் பக்கம் நான்கு முறை உருளுங்கள்.

(ஆயிற்று….அவர் சொன்னபடியே செய்தேன்..)

முதல் “க்ருஷ்ணா”வில் கண்களிலிருந்து “முணுக்” என்று ஜலம் எட்டிப் பார்த்தது. அடுத்த “க்ருஷ்ணா”வில், உள்ளுக்குள்ளிலிருந்து ஒரு கேவல். மூன்றாவது “க்ருஷ்ணா” வில் மனசெல்லாம் கனத்தது..ஒரு வேளை, க்ருஷ்ண ப்ரவேசத்தினாலோ?..
நான்காவது, “க்ருஷ்ணா”வுக்கு, ஊன் கரைவது புரிந்தது.
அடியேனுக்கு மட்டுமல்லாது, அது ராதாராணிக்கும் சேர்ந்து புரிந்திருக்க வேண்டும்.. சட்டென்று, நா, அவள் பெயரை, முதன் முறையாக, “ராதே, ராதே” என்று காயாத கண்ணீரோடு உச்சரித்தது. மனது, “எப்பேர்ப்பட்ட பாக்யவதியடி நீ” என்றது. இரண்டாவது, “ராதே, ராதே”வில், “எனக்கும் அவனை விட்டுத்தரக் கூடாதா என்ன?” என்று அவளிடம் தர்க்கம் செய்ய ஆரம்பித்தது. மூன்றாவது “ராதே, ராதே”வில் எங்கிருந்தோ, ராதையும், க்ருஷ்ணனும் கலகலவென்று சிரிக்கும் சப்தம் கேட்டது. நான்காவது “ராதே, ராதே”வில் இன்னவென்று புரியாத ஒரு மொழியில் அவர்களும் இருவரும் சத்தமாக பேசிக் கொண்டே, ஓடி விளையாடுவது தெரிந்தது.
எல்லாம் முடிந்து, அப்படியே, அந்த மண் தரையே, மாதவன் மடியாக சற்று நேரம் கிடந்தேன். ஆனால், இதுவென்ன, எப்பொழுது, கண்ணனும், ராதையும் யசோதை சகிதமாக இங்கு வந்தனர்?..
அழுத கண்ணீர் ஊடாக, சற்றே மங்கலாக மூன்று உருவங்கள் தெரிந்தன. ஒரு தாய். அருகே இரண்டு குழந்தைகள். மூத்தவள் பெண் குழந்தை. அவளுக்கு இளளயவன் வெகு அழகாக, துறுதுறுவென்று….ஒருவர் மீது ஒருவர் மண்ணை வாரி இறைத்துக் கொண்டு, கூச்சலும், கும்மாளமுமாய்.. தம்மை சுற்றி இருப்பவரை மறந்தவராய், தம்மையும் மறந்தவராய்.. அவர்கள் வாரி இறைக்கும் புழுதிப் படலம் நம் மீதும் ஒரு போர்வையாக…. ஏற்கனவே மண்ணில் அடியேன் புரண்டு எழுந்த புழுதி..இந்த குட்டி ராதா க்ருஷ்ணர்கள் கொட்டி அளந்த புழுதி.. அடியேனும் மொத்தமாய் ஒரு புழுதி உருவமாய்… சட்டென்று ஏதோ உறைத்தது.. இப்படித்தான் கண்ணனும், தன் கருநீல வர்ணம் மறையும் விதமாய், மண்ணும் புழுதியுமாய், யசோதை முன் சென்று நின்றிருப்பானோ? அது கொண்டே அவளும் அவனை நீராட்டுவிக்க பலவிதமாய் கெஞ்சியும், கொஞ்சியும் வேண்டியிருப்பாளோ? எதற்கும் மசியாத அந்த மாதவனிடம், அந்த ப்ரம்மாஸ்திரமான,
“நப்பின்னை காணில் சிரிக்கும்” என்பதை ஏவியிருப்பாளோ? ஏதேதோ உணர்வலைகள்…
அடியேனுக்கு சொல்லத் தெரிந்தால்தானே, தங்களுடன் பகிர்வதற்கு?…
இதன் இடையே, கோபாலின் குரல் (வழிகாட்டி) அடியேனைக் கலைத்தது..
“இந்த புழுதியை யாரும் தட்டி விடாதீர்கள்.. கண்ணனையும், ராதையையும் தங்களுடன் அழைத்துச் செல்லுங்கள்..”

கிடைக்கும் இந்த ஒரேயோரு அரிய சந்தர்ப்பத்தையும் அடியேன் விடுவேனா என்ன?..

கட்டிக் கரும்புன்னை
கை நழுவ விடுவேனா?
கட்டிப் போட்டெந்தன்
கண் முன் வைப்பேனே!
மறந்தே சற்றயர்ந்தால்−நீ
மாயம் செய்வாயே;
மயக்கும் பேரழகே! உன்னை
மடியில் ஒளிப்பேனே!

(ராதேக்ருஷ்ணா)

(கண்ணன் வருவான்…..) ,

(ஶ்ரீக்ருஷ்ண யாத்ரா −7)

இப்படி வாழ்க்கையில் நமக்கு ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் யாராவது ஒரு நல்வழிகாட்டி மட்டும் அமைந்துவிட்டால், எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! எந்த உபத்திரவங்களும், உபாதைகளும் இல்லாமல், நமது பயணம் எவ்வளவு இயல்பாக அமைந்து விடும்! ஆனால், அப்படி ஒரு வாய்ப்பிற்கும், அவனல்லவா கடாக்ஷிக்க வேண்டும்!

அடியேனைப் பொறுத்தவரையில், தற்சமயம், இந்த வழிகாட்டி அமைந்ததும் அவனது பரம காருண்யமே. அவனே வந்தானோ, என்ற ஐயப்பாடும் அடியேனுக்கு வந்தது. காரணம், அந்த வழிகாட்டியின் பெயர் “கோபால்”.

இப்பொழுது, நாம் அவர் வாய் மொழியிலேயே, இந்த பயணத்தைத் தொடர்வோம்.

இதோ, நீங்கள் பார்க்கிறீர்களே, இந்த மண்ணில் தான் எங்கள்(!?) கண்ணனும், ராதையும், அவர்களது சகி, சகாக்களுடன் நித்தம் ஆடிப் பாடி, அகமகிழ்ந்து, தம்மையே தொலைத்த இடமாகும். இந்த மண்ணின் ஒவ்வொரு துகளிலும், எங்கள் கண்ணன், ராதாராணியின் காலடி பதிந்துள்ளது. இந்த அற்புதமான இடம் “ரமண் ரேடி” என்றழைக்கப்படுகிறது. நான் உங்களுக்கு இந்த இடத்தின் ஒவ்வொரு சிறப்பையும், பெருமையையும் சொல்கிறேன். கவனியுங்கள்.
இதோ, உங்கள் வலப்புறம் நீங்கள் பார்க்கின்ற இந்த அழகிய கட்டிடத்தில், இந்த வ்ரஜ பூமியின் ப்ராமணர்கள்(ஸ்ரார்த்தம் முதலிய பித்ரு கைங்கர்யங்களை செய்து வைப்பவர்கள்) தங்கள் குடும்பத்துடன் வசிக்கிறார்கள். இவர்களது குடும்ப பரிபாலனம், குழந்தைகளின் கல்வி, திருமணம் முதலிய பொறுப்புகளை, இந்த ஸ்தலத்தின் நிர்வாகமே ஏற்றுக் கொண்டுள்ளது. அடுத்ததாக, உங்களது இடதுபுறம், நீங்கள் பார்க்கின்ற இந்த அழகிய சின்னஞ்சிறு குடில்களில், இந்த வ்ரஜபூமியைச் சேர்ந்த சாதுக்கள் வசிக்கிறார்கள். இவர்கள் தனிமையில், கண்ணனை ஸ்வாஸித்துக் கொண்டு, தங்களின் இந்த பூலோக வாஸத்தைக் கழிக்கிறார்கள்.
(ஒரு க்ஷணம், “அடடா, இந்த பாக்யம் நமக்கு, வாய்க்கப் பெறவில்லையே”, என்ற எண்ணம் வந்து போகாமல் இல்லை.)

இதோ பாருங்கள் இந்த அழகிய மரங்களும், பூஞ்செடிகளும் எவ்வளவு பாக்யம் செய்திருக்க வேண்டும் என்று! இல்லையெனில் இவைகளுக்கு ப்ருந்தாவனவாசம் கிட்டியிருக்குமா என்ன?
அதோ தெரிகிறதே, அந்த அழகிய மண்வெளி… அது, அதுவே தான், கண்ணனும், ராதையும் தம்மை மறந்து களித்த இடம். வாருங்கள்..
இந்த இடத்தில் இன்று நீங்கள் நின்று கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால் அது எம் ராதாராணி, ஶ்ரீக்ருஷ்ணரின் அனுக்ரஹமே. அவர்கள் ஸங்கல்பமே, ஒருவரை இந்த இடத்திற்கு வரவழைக்கும்.

இதோ, இங்கே, நீங்கள் அனைவரும், தம்பதி சமேதராய் வட்டவடிவமாக அமருங்கள்..
போலோ…
வ்ருந்தாவன் ப்யாரி கீ… ஜெய்
ராதா ரமண் கீ… ஜெய்
ராதேக்ருஷ்ண கீ… ஜெய்

உங்கள் இரண்டு கைகளால், ராதா க்ருஷ்ணரின் பெயர்களைச் சொல்லிக் கொண்டே தாளம் போடுங்கள். கைகளை மேலே உயர்த்தி, ஹா..ஹா..ஹா.. என்று ஸந்தோஷம் பொங்க சிரியுங்கள்..
(பின்னே, எந்த இடத்திற்கு வந்திருக்கிறோம்! ஸந்தோஷம் பொங்காதா என்ன?)
இப்பொழுது, உங்கள் முன் இருக்கும், மண்ணை சமன் படுத்திக் கொள்ளுங்கள். இதில் சதுரமாக ஒரு வடிவம் செய்து அதற்கு ஒரு வாசல் அமையுங்கள். இப்பொழுது இதுதான், கண்ணனுக்கும், ராதைக்கும், நீங்கள் கட்டிக் கொடுத்திருக்கும் வீடு.
(நிற்க.. அடியேனது வெகுநாளைய சந்தேகமான கண்ணனை விட ராதை உண்மையிலேயே, வயதில் மூத்தவளா என்பதை அவரிடம் முன்பே கேட்டிருந்தேன். அவர் அதற்கு, ஆமாம், ராதை பதினொரு மாதங்கள் கண்ணனை விட மூத்தவள் என்று சொல்லியிருந்தார்.)
நீங்கள் கேட்டீர்கள் இல்லையா, ராதை கண்ணனை விட மூத்தவள் என்பதை இப்பொழுது நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கலாம்.
உங்கள் இரண்டு கைகளையும் ஶ்ரீஜெயந்திக்கு கண்ணன் பாதம் போடுவதற்கு வைத்துக்கொள்வது போல வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதில் ஒன்றை ராதையாகவும், ஒன்றை கண்ணனாகவும் நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். உங்கள் இரண்டு கைகளையும், நீங்கள் கட்டிய வீட்டின் நடுவே பதியுங்கள். இப்பொழுது உங்களது கைகளின் பிம்பங்களைப் பாருங்கள். நீங்கள் ராதையாக உருவகப்படுத்தியிருந்த கையின் பிம்பம், நிச்சயம் கண்ணனாக வரித்திருந்த கையின் பிம்பத்தை விட ஒரு சுற்று பெரிதாகவே இருக்கும்.
(அடியேனுக்கு, அப்படியேதான் இருந்தது.)
இதைக் கொண்டே, உங்கள் சந்தேகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இப்பொழுது அந்த பாத உருவங்களுக்கு விரல்களை வரைந்து, அந்த ராதாக்ருஷ்ணரின் திருவடிகளுக்கு உங்கள் சிரம் பதிய நமஸ்காரம் செய்யுங்கள்.. ராதாக்ருஷ்ணரைப் போல, நீங்களும் ஒற்றுமையோடு இருக்க வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.
ஒரு க்ஷணம் ராதாக்ருஷ்ணரை கண்முன்னே நிறுத்திக் கொண்டு, அந்த ராதாக்ருஷ்ணரின் பாதங்களை மற்றவர் கால்கள் படாதவாறு கலைத்து மண்ணிட்டு மூடிவிடுங்கள்..

(ராதையும் கண்ணனும் வருவார்கள்…)

(ஶ்ரீ்க்ருஷ்ண யாத்ரா − 6)

ஆச்சு, கோகுலத்திலிருந்து மனதை வலிய விடுவித்துக் கொண்டு, அடியேன் வெகுநாட்களாக ஏங்கிய க்ருஷ்ண ஸம்பந்தம் பெற்ற வேறொரு இடத்தை நோக்கி பயணம்..
எத்தனை நாள் கனவு இது? நிஜமாகவே க்ருஷ்ணன் அடியேனை அவ்விடத்திற்கு, கடைசியில் அழைத்தே விட்டானா, என்ன? கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்ட போதும், அவன் அள்ளித் தந்த பேற்றை உள்வாங்க, மனம் ஏனோ மறுத்தது! இருக்காதா பின்னே?.. இன்றா,நேற்றா… இந்த இடம் வருவதற்கு, வருடங்களாய் தவமிருந்து, மாதங்களாய் காத்திருந்து, வாரங்களாய் தவித்திருந்து, தினங்களாய் துடித்திருந்து, மணித்துளிகளாய் நெகிழ்ந்திருந்து, நொடிகளாய் கரைந்திருந்ததெல்லாம், அந்த கண்ணன் அறிவானே…. அந்த கருப்புக் கல்லும்(செல்லக் கோபமாக்கும்!) சற்று அசைந்து கொடுத்து, அடியேனது விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்யப் போகிறதோ?..

இராவணவதம் நடந்து முடிந்தது..பத்து மாத சிறைவாசம் முடிந்து, ஜானகியை ஸர்வாலங்கார பூஷிதையாக அலங்கரித்துக் கொண்டு வரச்சொல்லி, ஶ்ரீராமன் உத்தரவு.. அவன் சொல்படியே சீதா மாதாவை , நன்னீராட்டி, புத்தாடை அணிவித்து, நறுமண மலர்களாலும், வாசனை த்ரவியங்களாலும், திவ்ய ஆபரணங்களாலும் அலங்கரித்து ஶ்ரீராமன் முன்னே அழைத்து வந்து நிறுத்துகிறார்கள்.. ஆனால், தேவி தலை நிமிரவே இல்லையாம்! குனிந்த தலை, குனிந்தபடியே, தேவியின் முகம், ஏதோ இன்றுதான் முதன்முதலாக ப்ரபு ஶ்ரீராமனை வாழ்நாளிலேயே பார்ப்பது போலும், படபடப்பில், நிலம் பார்த்திருந்ததாம்!
இது பெரியோர்கள் நமக்குக் காட்டிக்கொடுத்த ஒரு விஷயம்..

அதுபோலவே, அந்த க்ருஷ்ண ஸம்பந்தம் பெற்ற அந்த இடத்து மண்ணை மிதித்த அடியேன் மனநிலையும்! அவன் அழைப்பு விடுத்திருக்கிறான்… அதனாலேயே, அடியேன் அங்கே! சீதா மாதா, படபடத்த நிலையினால், தலை குனிந்திருந்தாள்.. அடியேனோ, விவரிக்கவொண்ணா உணர்வுகளின் கலவையினால் எடை ஏறியதால், சிரம் தாழ்ந்து, விழிநீர் பெருக நடந்து கொண்டிருந்தேன்!

கண்களில் முதலில் பட்டது, இந்தவிடத்தின் மண்தான்! அங்கே, கோவர்தனகிரியருகே, வெறும் க்ருஷ்ண ஸம்பந்தமே பெற்றிருந்த காரணத்தினால், அந்த மண், குளிர்ச்சியும் மென்மையும் மட்டுமின்றி, அவனை மாதிரியே, கருப்பாகவும் இருந்தது.
ஆனால், இங்கே இந்த மண்ணோ, அதைவிட மென்மையாக, கழல்களுக்கென தயாரிக்கப்பட்ட ஒரு ப்ரத்யேக மெத்தையாகவே இருந்தது.. இந்த மண்ணின் கருப்போடு கூட, அது என்ன பொன்னாய் மினுமினுக்கும் துகள்கள்?.. கையில் எடுத்துப் பார்த்தேன்.. ஒட்டவில்லை. ஆனால் ஒளிர்ந்தது.. ஓ…ராதையின் திருவடி சம்பந்தமும் கிடைத்ததனால் வந்த மினுமினுப்பும், அதிகப்படியான மென்மையுமோ? விழிகள் அதிசயிக்க, மனம் க்ருஷ்ண ராதையின் ஸாந்நித்யத்தை உணரத் தொடங்கியிருந்த தருணம் அது…

எல்லாம் அமையப் பெற்றாலும் வாழ்க்கையில், எதுவொன்றுக்கும் ஒரு வழிகாட்டி தேவைப்படுகிறது, அல்லவா? அதுபோல, தாமாகவே, இங்கு ஒரு வழிகாட்டி எம்மை வழிநடத்திக் கொண்டு, இந்த ஸ்தலத்தின் இன்பங்களை எல்லாம், எமக்கு நுட்பமாக, ஒரு விவரணமும் தப்பாமல், உணர்வு பூர்வமாக! (அதுவல்லவோ முக்கியம்!) சொல்லிக் கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார்…

(ராதேக்ருஷ்ணா)

(இருவரும் வருவார்கள்..)

(ஶ்ரீக்ருஷ்ண யாத்ரா − 5)

ஆண்டாள், திருப்பாவையில் “கூர்வேல் கொடுந்தொழிலன் நந்தகோபன்” என்று நந்த மகராஜாவை சித்தரிக்கிறாள். அதாவது, அவர் மனதிற்கு, ஊர்கின்ற எறும்புகூட, அரக்கராக இருக்கக் கூடும் என்றே தோன்றுகிறதாம். அதனால் எந்நேரமும் கூரிய வாளும் கையுமாய், கண்ணனைக் காப்பதற்காக, சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறாராம். அப்பேர்ப்பட்டவர் இங்கே சாந்த ஸ்வரூபியாகவே இருக்கிறார்.. ஒருவேளை, கோவிந்தனின் பிறப்பிற்கு பின்னர், தன்னை சீரிய சிங்கத்தின் தகப்பன் என்ற நிலைக்கு ஏற்றாற் போல் மாற்றிக் கொண்டாரோ, என்னவோ…அவரிடமும் கோரிக்கை வைக்கப்படுகிறது. தங்களுக்குக் கிடைத்த புத்திர ரத்தினம் போன்றே, அடியோங்களுக்கும் ஒரு புத்திரன் கிடைக்க, நீரே அனுக்ரஹிக்க வேணும் என்பதாய்..

அடுத்த சந்நிதி தான் நம் கோகுல க்ருஷ்ணன் சந்நிதி.. அந்த சன்னிதியின் பூஜாரி, முதலில் நம்மை “ஜெய கோஷம்” போடச் சொல்கிறார்..
கோகுல நந்தன் கீ….ஜெய்
கோகுல லால் கீ..ஜெய்..
கோகுல மன்மோஹன் கீ ஜெய்..
இப்படி, அந்த ஜெய கோஷம் முடிந்ததும், கரகோஷம் என்கின்ற கைத்தட்டல்.. அதுவும், அவனின் நாமங்களைச் சொல்லிய வண்ணமே. இதன் பிறகு இரண்டு கரங்களையும் விண்ணோக்கி உயர்த்திப் பிடித்தவண்ணம், “ஹா,ஹா,ஹா” என்று இருமுறை சிரிக்க வேண்டும்.. இப்படி அவன் சந்நிதியில் ஜெயகோஷமும், கரகோஷம் செய்து ஆத்மார்த்தமாக நமது சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்தினால், அடுத்து அவன், நம் க்ருஹங்களில் அதே ஸந்தோஷ நிலை நீடிக்கச் செய்வானாம்.. பிறகு, எம்பெருமானிடம் ப்ரார்த்தனை செய்யக் கற்றுத் தருகிறார்கள்:−

ஹே, கோகுல் ப்யாரி..
இன்று இங்கே அடியோங்களை நீ வரவழைத்தது, அடியோங்களின் பலம் கொண்டு அல்ல..அடியோங்களது பூர்வாச்சார்யர்கள் அனுக்ரஹமும், அதுகாரணம் கொண்டே வர்த்தமான ஆச்சாரியரின் ஆசீர்வாத பலத்தாலும், இங்கு உன் முன் நிற்கிறோம். இதுவுமன்றியே, அடியோங்களது முன்னோர்களின் அபிலாஷையும், பெற்றோர்களின் பேரருளும் தாங்கிப் பிடிப்பதால், இந்த யாத்திரை எமக்கு ஸித்தியாகி இருக்கிறது. இது நிச்சயம் அடியோங்களது தன பலமோ, மன இச்சையினாலோ ஸாத்யமாகவில்லை. இத்தனை புண்ணியங்களையும் கூட்டிக் கொடுத்து, அடியோங்களுக்கு உமது தரிசனத்தையும் உவந்தளித்த உமக்கு,
என்ன கைமாறு செய்யப் போகிறோம்?

இப்படி அவன் முன் நின்றதும், அவன் நமக்குச் சொல்கிறானாம்.. மீதி திவ்ய தேசங்களுக்கு நீ தேடித்தேடிச் சென்று எனது ஸாந்நித்யத்தை உணர வேண்டும். ஆனால், இங்கு, இந்த மண்ணில் உன் கால் பட்டாலே போதுமே..,நீ என்னை அனுபவிக்க முடியுமே.. இங்கு இருக்கும் ஒவ்வொரு இலையிலும், செடியிலும், கொடியிலும் நீ என்னை உணரலாமே..என்னை மனமகிழ்ந்து ஒவ்வொரு நொடியும் பூரணமாக அனுபவி..அதொன்றே போதும்!
அது சரி, எனக்காக நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாய்? எனக்கு இந்த சாதாரண வெண்ணை, போதும் போதும் என்ற அளவிற்கு இங்கு நிறைய, நிறையக் கிடைக்கிறது. என்னிடம் இல்லாதது உன் ஆன்மமாகிற வெண்ணை மட்டும் தானே.. அதை மட்டும் நீ எனக்குத் தர சம்மதித்து விட்டால், நாம் இருவருமே, இங்கு கூடியிருந்து குளிரலாமே..எத்தனையோ, கோடானு கோடி ஜனங்கள் இந்த லோகத்திலே இருக்க, நான் சில லக்ஷம் பேர்களையே, என் இச்சையினால் இங்கே வரவழைத்து, எனது தரிசனத்தைத் தருகிறேன். உன்னை நான் இங்கு அழைத்திருப்பதால், எனது க்ருபை உனக்கு உறுதியாகிறதே.. கவனித்தாயா?

இதை அவன் நம்மிடம் சொன்ன உடனேயே, கண்களிலிருந்து தாரைதாரையாக நமக்கு, வர்ஷிக்க வேண்டும்.. அவனது அன்பில் திக்குமுக்காடிப்போய் நாம் பலவீனமடைய, அவன் நம்மைத் தாங்கிப் பிடிக்க,
“பிரிந்தவர் மீண்டும் சேர்ந்திடும் போது அழுதால் கொஞ்சம் நிம்மதி;
பேச மறந்து, சிலையாய் இருந்தால், அதுதான் தெய்வத்தின் சந்நிதி!”
என்பது அங்கே தர்சனத்தில், நிதர்சனமாய் அரங்கேற வேண்டும்..

அதன் பிறகு, உரிமை எடுத்துக் கொண்டு, அவனிடம் நாம் கேட்கலாமாம்− அது சரி கண்ணா, உன்னைத் தேடி அடியேனிங்கு, ஓடி வந்திருக்கிறது போல், அடியேன் க்ருஹத்திற்கும் நீ ஆசையுடன் வந்து அமர்ந்து கொள்கிறாயா?.. நீ மட்டும், அங்கு வருவதாக, ஆத்மார்த்தமாக, ஒரு வார்த்தை சொல்.. அடியேனின் க்ருஹத்தை கோகுலமாக்கி, அகத்தை, மற்றை நம் காமங்கள் ஒழித்து, உனக்கே ஆட்படுத்தி விடுகிறேன்..

இப்படி “பா”வத்தோடு அவனை அழைத்து, பாசத்தினால் அவனைக் கட்டி, பரஸ்பரம் தருவதும், பெறுவதுமாக அமைய வேண்டுமாம் நம் ப்ரார்த்தனை! செய்வோமா? வாருங்கள்… கனிவோடு குரல் தாருங்கள்…

ஆலிலை பாலா, ஆத்ம ஸ்வரூபா,
ஆவோ, ஆவோ, ஹே நந்த லாலா..
அனிஷ்ட முக்தி, இஷ்ட சுப்ராப்தி,
தே தோ, முகுந்த, மேரே ப்யாரா…

(ராதேக்ருஷ்ணா..)
கண்ணன் வளர்வான்…

(ஶ்ரீக்ருஷ்ண யாத்ரா − 4)

இப்பொழுது இந்த பூஜாரி சொன்ன தாமோதர சரித்திரத்தில் மேலும் தொடர்வோம். உரலில் கட்டிப் போடப்பட்ட கண்ணனை கடமை அழைக்கிறது. ஆம். குபேர குமாரர்களான நளகூபன்,மணிக்ரீவன் இவர்களது சாப விமோசனம் நிகழ வேண்டுமே..
இவர்களது கூற்றின்படி நாரத மஹர்ஷியால், இவர்கள் இருவரும் மூன்று லக்ஷம்(!) ஆண்டுகளுக்கு மரமாக நிற்கும் படி சபிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எம்பெருமானின் க்ருஷ்ண அவதாரத்திற்காக காத்திருக்கிறார்கள். க்ருஷ்ண அவதாரம் நிகழ்ந்து சில வருடங்களாகியும், அவன் க்ருபைக்குத் தாங்கள் இன்னமும் பாத்திரமாகவில்லையே என்று தினமும் மனம் வருந்திய வண்ணம் இருக்கிறார்கள்.

அன்று தீபாவளித் திருநாளாம்..(இது எப்படி, என்பது அடியேனுக்குப் புரியவில்லை. நரகாசுர வதம் நிகழ்ந்த பின்னர்தானே, தீபாவளிக் கொண்டாட்டமே! இந்த சந்தேகம் விலக வேண்டுமென்றால், அவர்களுக்கு புரிகிற மாதிரி ஹிந்தி பேச வேண்டும். “அப்னா ஹிந்தி நஹி சல்தா ஹை” என்பதால் விட்டு விட்டேன்.)
நந்தகோப் மஹராஜ், கண்ணனுக்காக, தம் கைகளாலேயே பூரி செய்து கொண்டிருக்கிறாராம். யசோதை, ஒரு புறம் வடை தயார் செய்து கொண்மிருந்தாளாம். அவரவர் தத்தமது வேலைகளில் மூழ்கி இருந்த போது, அந்த “டமார்” என்ற பேரிடியான சத்தம்.. இந்த சத்தம் ப்ரம்ம லோகம் வரை எட்டியதாம்.. சிவலோகம் அதிர்ந்ததாம்..வானவர்கள் அனைவரும் அதிர்ந்து போயினராம். நந்தகோபர், அதிர்ச்சியில் தம் கையிலிருந்த மாவை எண்ணையில் போடாமல், எரிகின்ற நெருப்பிலேயே போட்டுவிட, எங்கும் ஒரே புகை மண்டலமாம்..(ஸத்யமாக இவையெல்லாம் அவர் சொன்னது தான். சொந்தச் சரக்கு ஏதுமில்லை.. அடியேனுக்கு ஹிந்தி சரிவர பேசத் தெரியாவிட்டாலும், மற்றவர் பேசினால், புரியுமாக்கும்!)
யசோதை, தன் கைகாரியத்தை, அப்படியே போட்டுவிட்டு, “க…..ண்…ணா…..” என்று அலறக் கொண்டே ஓடி வந்து, இரண்டு மரங்கள் சாய்ந்து கிடப்பதைப் பார்த்து, தானும் மூன்றாவது மரமாக சாய்ந்து விடுகிறாள். கோப, கோபியர்கள் எல்லாரும் தமது “ப்யாரி லாலுக்கு” என்னவாயிற்றோ என்று அலறிக்கொண்டு ஓடி வருகிறார்கள்..
ஆனால் நம் “காலா வாலா”(ஹிந்தி) ஒன்றுமே நடக்காதது போல, அதே அப்பாவி முகத்தோடு, இரண்டு மரங்களுக்கு இடையிலிருந்து( இடையன் அல்லவா) எட்டிப் பார்க்கிறான்! இப்படியாக அவர்களது “தாமோதர சரித்திரம்” நீள்கிறது..அந்த மரங்கள் வேரொடு சாய்ந்து விட்டதால் இன்று அவை இல்லை.

இந்த உரலின் சிறு குழியில் தீர்த்தம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். பக்கத்திலேயே, அவன் எந்த பாறை மீது அமர்ந்து வெண்ணை உண்டானோ, அந்த பாறை. கீழே அவனது சரண கமலங்கள். இவையனைத்துமே, நிஜமாகவே மதுவொழுகும் மலர்களாலே அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஏனெனில் அந்த பூக்களை நாலைந்து தேனீக்கள் வட்டமிட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.

முதலில் அந்த தீர்த்தத்தை, நமது கண்களின் மீது, “எல்லா த்ருஷ்டி தோஷமும்” விலக ப்ரார்த்தித்துக் கொண்டே, தடவிக் கொள்ளச் சொல்கிறார்கள்.. இங்கே “த்ருஷ்டி தோஷம்” என்பது நமக்கல்ல.. நம் “த்ருஷ்டிக்கே” உள்ள தோஷங்கள்.. கண்ணனை மட்டுமே பார்க்க வேண்டிய கண்களை, வலுக்கட்டாயமாக விலக்கி, வேறு எவையெவற்றையோ பார்க்க பழக்கி இருக்கிறோமே, அந்த “த்ருஷ்டி தோஷம்” விலக ப்ரார்த்திக்கச் சொல்கிறார்கள். அதன் பிறகு, அவனைத் தாங்கிய அந்த பாறையின் மீது தலை வைத்து, ” இத்தனை நாளாய் உனைப் பிரிந்து உழன்று கொண்டிருக்கும் எம்மை, உன் கருணையினால், இனியேனும் தாங்கிப் பிடித்துக் கொள்ளடா” என்று ப்ரார்த்திக்க வேண்டும். மூன்றாவதாக, மண்டியிட்டு, அவன் சரண கமலங்களில் நம் சிரம் வைத்து, நமது “அஹங்கார, மமகாரங்களை”(நான், எனது) விலக்கிக் கொடுத்து, நழ்மை, அவன் சரண கமலங்களில் ஏற்றுக் கொள்ளச் சொல்லி ப்ராரத்தனை. இவையனைத்தும் மூன்று முறை செய்யச் சொல்கிறார்கள்.. மனம், வாக்கு, காயங்களால் நாம், இதுவரை செய்துள்ள தோஷங்கள் விலகவே, இப்படி மூன்று முறை.

இந்த ஸ்தலத்திற்கு உள்ளே நுழையும் போதே, முதலில் தவமிருக்கும் யமுனை தான் தென்படுகிறாள்.. எப்பொழுதும் ராதையோடு இணைத்தே பேசப்படும் இந்த கண்ணனை,”யமுனா க்ருஷ்ணா” என்று அனைவரும் அழைக்க வேண்டி இந்த தவமாம்! அதனால், இவள் சந்நிதி முன் நின்று கொண்டு, “யமுனா க்ருஷ்ணா” என்று மூன்று முறை சொல்லச் சொல்கிறார்கள். அடுத்ததாக, புத்ரபாக்யம் வேண்டி, யசோதை தவமிருக்கும் சந்நிதி. இந்த சந்நிதி முன் நின்று வேண்டாக் கொண்டால், நம் க்ருஹங்களிலும் ஸத்ஸந்தான ப்ராப்தி உண்டாகுமாம்.. அதற்கும் அடுத்தபடியாக, நந்தகோபர் புத்ர ப்ராப்திக்காக தவம் செய்யும் சந்நிதி. வெண் பளிங்கினால் செய்யப்பட்ட விக்ரஹம். ஆனால், இதுவென்ன, ஆண்டாள் சொன்னது போல், இவரில்லையே…
(தொடரும்)
(ராதேக்ருஷ்ணா)